De Côte
de la Redoute.

Mijn eerste monument. De laatste lenteklassieker van het seizoen. Drie zondagen, drie klimmen — Cauberg, Muur van Huy, en nu de Côte de la Redoute.

's Ochtends stonden we eerst op de Col de Haussire. Andere sfeer dan de Redoute, maar al druk. Mensen die er sinds de ochtend stonden, wachtend op negentig seconden peloton, en daarna weer wachten op het volgende.

Op de Redoute was het iets compleet anders. Belgische vlaggen, Franse vlaggen voor Paul Seixas, bierblikjes in de lucht, iemand die in het Frans iets schreeuwde wat ik niet helemaal verstond maar volledig begreep. Pogačar zette aan, Remco moest lossen, en alleen de 19-jarige Seixas kon nog volgen.

Tussen de mannen en vrouwen door één uur tijd. Lang genoeg om water te drinken, iets te eten, en het publiek zichzelf te zien resetten. Daarna kwamen de vrouwen — Demi Vollering vooraan, zoals altijd.

Ik heb dit voor mezelf geschoten. Net als bij Amstel, net als bij Huy. Maar ergens in deze drie weekenden is iets verschoven — ik ben niet meer aan het uitproberen. Dit is het werk dat ik wil maken.