Mijn eerste accreditatie ooit. Een gravelkoers waarin amateurs tot zestig jaar samen reden met wereldkampioenen. Wout van Aert won, Lorena Wiebes bij de vrouwen.
Marly Grav. Mijn eerste fotografie-accreditatie. Een nieuwe stap.
Vrijdag de route verkend met veel te veel punten op de kaart om te schieten. Zaterdagochtend om zes uur erachter gekomen dat de geleende mountainbike niet in mijn auto paste. Bij het demonteren van het wiel brak ik de steekas. Uiteindelijk maar met mijn eigen wielrenfiets gegaan — het smalste fietsje van het hele evenement.
Marly Grav is anders dan een monument. Gravel, dus geen massaal publiek. Wel iets unieks: amateurs tot zestig jaar reden mee in dezelfde race als de profs. De eerste vijftig kilometer zaten ze gelijk verdeeld over de route. Daarna haalden de profs ze één voor één in.
Wout van Aert won bij de mannen. Lorena Wiebes bij de vrouwen. Beide passend.
Eerste keer met een accreditatie en het voelde anders. Niet meer tussen het publiek staan, maar er bij horen. Hopelijk de eerste van veel.
Niet meer tussen
het publiek staan, maar er
bij horen.
Marly Grav was mijn eerste fotografie-accreditatie. Een nieuwe stap, een ander gevoel — niet meer tussen het publiek, maar er bij horen. Mocht je een koers, sportevenement of dag hebben die zo verteld mag worden, laat het weten.
vince@vhision.nl